ΑΜΙΝΟΤΡΑΝΣΦΕΡΑΣΕΣ

0 528

ΑΜΙΝΟΤΡΑΝΣΦΕΡΑΣΕΣ

Οι αμινοτρανσφεράσες περιλαμβάνουν την ασπαρτική αμινοτρανσφεράση (AST, γνωστή παλαιότερα σαν γλουταμινική οξαλοξική τρανσαμινάση ορού SGOT) και την αλανινική αμινοτρανσφεράση (ALT, γνωστή παλαιότερα σαν γλουταμινική πυροσταφυλική τρανσαμινάση SGPT) και καταλύουν την μεταφορά του ασπαρτικού οξέος ή της αλανίνης στο κετογλουταρικό οξύ για την παραγωγή οξαλοξεϊκού και πυροσταφυλικού οξέος αντίστοιχα.

Η ALT είναι ένα ένζυμο του κυτταροπλάσματος ενώ η AST βρίσκεται σαν μιτοχονδριακό και κυτταροπλασματικό ισοένζυμο.
Η αύξηση της δραστικότητας αυτών των ενζύμων στον ορό φαίνεται να οφείλεται στην απελευθέρωσή τους από κατεστραμμένα κύτταρα και έτσι αντικατοπτρίζει την ηπατοκυτταρική βλάβη.

Τα ένζυμα αυξάνουν σε πολλές ηπατοπάθειες αλλά ιδιαίτερα σε εκείνες που συνδέονται με σοβαρή ηπατική νέκρωση, όπως η οξεία ιογενής ηπατίτιδα και η χημική και η ισχαιμική ηπατίτιδα.

Η ALT είναι ειδική για το ήπαρ ενώ η AST εκτός από τα ηπατοκύτταρα βρίσκεται και στον καρδιακό μυ, το νεφρό, τον εγκέφαλο, το πάγκρεας και τα κύτταρα του αίματος.

Έτσι, η ηπατική προέλευση μιας μεμονωμένης αύξησης της AST πρέπει να επιβεβαιωθεί με προσδιορισμό της ALT, και μια μεμονωμένη ή δυσανάλογη αύξηση της AST επιβάλλει διερεύνηση για εξωηπατική προέλευση, ιδιαίτερα για βλάβη του μυοκαρδίου ή των σκελετικών μυών.

Αυξήσεις στις τιμές των αμινοτρανσφερασών στον ορό εκφράζουν είτε βλάβη σε ιστούς πλούσιους σε αυτά τα ένζυμα ή αλλαγές στην διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης που επιτρέπουν την ALT και AST να διαρρεύσουν μέσα στον ορό.

Δεν απαιτείται νέκρωση των ηπατοκυττάρων για την απελευθέρωση των αμινοτρανσφερασών, ενώ ο βαθμός αύξησης των αμινοτρανσφερασών δεν συσχετίζεται με την έκταση της ηπατικής βλάβης.

Οι φυσιολογικές τιμές των αμινοτρανσφερασών στον ορό παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των εργαστηρίων, αλλά οι τιμές που χαίρουν γενικής αποδοχής είναι <30 U / L για τους άνδρες και <19 U / L για τις γυναίκες.

Επίπεδα αμινοτρανσφεράσης κάτω από το φυσιολογικό δεν έχουν κλινική σημασία. Έχει αναφερθεί σε ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση και πιστεύεται ότι προκαλείται εν μέρει από ανεπάρκεια βιταμίνης Β6.

 

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΑΥΞΗΜΕΝΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΜΙΝΟΤΡΑΝΣΦΕΡΑΣΗΣ
Τα επίπεδα των αμινοτρανσφερασών του ορού είναι συνήθως αυξημένα σε όλες τις μορφές ηπατικής βλάβης.

Επίπεδα έως και 300 U / L είναι μη ειδικά.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο βαθμός και ο τρόπος αύξησης των αμινοτρανσφερασών, μπορεί να αξιολογηθεί σε συνδυασμό με τα συμπτώματα του ασθενούς, ενώ και η φυσική εξέταση μπορεί να οδηγήσει σε συγκεκριμένη διάγνωση (Πίνακας 73-2).

Η διαφορική διάγνωση σε σημαντική αύξηση των επιπέδων των αμινοτρανσφερασών (> 1000 U / L) περιλαμβάνει την ιογενή ηπατίτιδα (Α – Ε), τοξίνη ή φάρμακα που προκαλούν ηπατική βλάβη, ισχαιμική ηπατίτιδα, και λιγότερο συχνά, αυτοάνοση ηπατίτιδα, οξύ Budd-Chiari σύνδρομο, κεραυνοβόλος νόσος Wilson, και οξεία απόφραξη χοληφόρων.

Η αναλογία της AST σε ALT στον ορό είναι χρήσιμη σε λίγες ειδικές περιστάσεις, κυρίως στην
αναγνώριση της αλκοολικής ηπατικής νόσου.

Εάν τα επίπεδα της AST είναι μικρότερα από 300 U / L , μια αναλογία AST προς ALT πάνω από 2 υποδηλώνει αλκοολική ηπατική νόσο , ενώ αν ο λόγος είναι πάνω από 3 είναι σχεδόν σίγουρο ότι πρόκειται για αλκοολική νόσο του ήπατος.

Το αυξημένο αυτό πηλίκο οφείλεται σε ένα ποσοστό στην έλλειψη πυριδοξίνης η οποία συχνά επιπλέκει τον χρόνιο αλκοολισμό.

 

Όταν ένας ασθενής με χρόνια αλκοολική ηπατοπάθεια περουσιάσει ηπατική βλάβη, ιδιαίτερα από ηπατοτοξικότητα από ακεταμινοφαίνη, τα επίπεδα των αμινοτρανσφερασών μπορεί να είναι εντυπωσιακά αυξημένα, αλλά η αναλογία AST / ALT διατηρείται.

Η αυξημένη αναλογία AST /ALT μπορεί επίσης να παρουσιαστεί σε διαταραχές των μυών. Ο βαθμός της αύξησης είναι τυπικά μικρότερος από 300 U / L, αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις, όπως η ραβδομυόλυση, τα επίπεδα μπορεί να είναι αρκετά αυξημένα.

Σε περιπτώσεις οξεία βλάβη των μυών, η αναλογία AST / ALT μπορεί αρχικά να είναι μεγαλύτερη από 3: 1, αλλά ο λόγος γρήγορα μειώνεται σε 1: 1, λόγω της μικρότερης ημίσειας ζωής της AST.

Ο λόγος σε ασθενείς με χρόνιες παθήσεις των μυών είναι τυπικά κοντά στο 1: 1.

Η πλειονότητα των ασθενών που αξιολογούνται για αυξημένα επίπεδα αμινοτρανσφερασών είναι ασυμπτωματικά και έχουν ήπιες αυξήσεις ( ≤ 5 φορές) οι οποίες ανευρίσκονται κατά τη διάρκεια εξετάσεων ρουτίνας .
Το πρώτο βήμα στην αξιολόγηση των ελαφρώς αυξημένων επίπεδων αμινοτρανσφεράσης
είναι να επαναληφθεί το τεστ για να επιβεβαιωθεί η επιμονή των αυξημένων επιπέδων.

Εάν τα επίπεδα αμινοτρανσφεράσης παραμένούν αυξημένα, η συνιστώμενη αξιολόγηση απεικονίζεται στο Σχήμα 73-2 .

Το πρώτο βήμα είναι να γίνει προσεκτική λήψη του ιστορικού του ασθενούς το οποίο πρέπει να επικεντρωθει στα φάρμακα του ασθενούς.

Τα πιο κοινά περιλαμβάνουν τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, αντιβιοτικά , αντιεπιληπτικά και αντιφυματικά ( βλέπε κεφάλαιο 86 ) .

Η συσχέτιση μεταξύ της χρήσης φαρμάκων και αυξήσεις των ηπατικών ενζύμων μπορούν να εντοπιστεί εύκολα με τη διακοπή του φαρμάκου και παρατηρώντας για πτώση των επιπέδων στο φυσιολογικό.

Επαναχορήγηση του ύποπτου φάρμακου που ακολουθείται από αύξηση στον ορό των επιπέδων της αμινοτρανσφεράσης είναι επιβεβαιωτική , αλλά συχνά δεν επαναλαμβάνεται.

Το επόμενο βήμα στην αξιολόγηση είναι ο έλεγχος του ασθενούς για τις πιο κοινές και θεραπεύσιμες αιτίες ηπατικής νόσου, συμπεριλαμβανομένης της χρόνιας ηπατίτιδας Β και C, αιμοχρωμάτωσης, αυτοάνοσης ηπατίτιδας, νόσος Wilson και NAFLD.
Αν ο έλεγχος για τις διαταραχές αυτές δεν βάλουν την διάγνωση, οι λιγότερο συχνές αιτίες της νόσου του ήπατος, όπως η έλλειψη της άλφα-1 αντιθρυψίνης και εξωηπατικές αιτίες επίμονα αυξημένων ηπατικών ενζύμων, όπως η νόσος του θυρεοειδούς και κοιλιοκάκη, θα πρέπει να αναζητηθούν.

Αν ο έλεγχος για αυτές τις διαταραχές είναι αρνητικός, η απόφαση για βιοψία ήπατος εξαρτάται από το βαθμό της αύξησης των επιπέδων της αμινοτρανσφεράσης αλλά και την αναγνώριση του γεγονότος ότι τα αποτελέσματα της βιοψίας είναι πολύ πιθανό να μην αλλάξουν την όλη διαχείριση.

 Ομάδα gastrodiagnosis.gr

Αφήστε μια απάντηση