Δυσλειτουργία του Σφιγκτήρα του Oddi

0 744

ΕΙΣΑΓΩΓΗ/ΟΡΙΣΜΟΣ : Καλοήθης, μη λιθιασική αποφρακτική διαταραχή η οποία εντοπίζεται στο επίπεδο του σφιγκτήρα του Oddi.

Η παθογένεση της νόσου μπορεί να διαχωρισθεί σε 2 υποτύπους :
1) Παθητική απόφραξη του σφιγκτήρα εξαιτίας ίνωσης, φλεγμονής ή συνδυασμού τους.
2) Δυσκινησία του σφιγκτήρα ως αποτέλεσμα διαλείπουσας απόφραξης εξαιτίας σπασμού των μυών του σφιγκτηριακού μηχανισμού.
Η διαταραχή είναι συχνότερη σε γυναίκες μέσης ηλικίας.
Η κατηγορία ασθενών η οποία έχει μελετηθεί καλύτερα αφορά τους ασθενείς εκείνους με άλγος χοληφόρων μετά από χολοκυστεκτομή. Εάν αποκλεισθούν άλλες λειτουργικές διαταραχές (μη λειτουργική δυσπεψία, σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου) και πραγματοποιηθεί μανομετρία του σφιγκτήρα τότε το ποσοστό των ασθενών αυτών που πάσχουν από τη διαταραχή είναι μεταξύ 30-60%.
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚA ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΡΩΜΗΣ II :
• Συμπτωματικά επεισόδια διάρκειας ≥30 λεπτών με ελεύθερα μεσοδιαστήματα
• Συμπτώματα 1 ή περισσότερες φορές το διάστημα των τελευταίων 12 μηνών
• Το άλγος είναι εμμένον και αναγκάζει τον ασθενή να διακόψει την καθημερινή δραστηριότητά του
• Απουσία δομικών / οργανικών ανωμαλιών που να εξηγούν τα συμπτώματα
ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ MILWAUKEE :
Τύπος I : →κλασσικό άλγος χοληφόρων, αύξηση τρανσαμινασών ή ALP ( 1.1 x ΦΤ ) και διάμετρος χοληδόχου πόρου > 10 mm
→ παθολογική μανομετρία του σιγκτήρα σε ποσοστό 65-85%
→υψηλά ποσοστά κλινικής βελτίωσης μετά από σφιγκτηροτομή, 90-95%, αναξαρτήτως παθολογικής ή μη μανομετρίας
Τύπος II : → κλασσικό άλγος χοληφόρων και 1 από τα άλλα 2 κριτήρια του τύπου I
→ παθολογική μανομετρία του σιγκτήρα σε ποσοστό 65%
→ κλινική βελτίωση στο 85% των ασθενών με παθολογική μανομετρία μετά από σφιγκτηροτομή και μόνο στο 35% με φυσιολογική μανομετρία
Τύπος III : → μόνο άλγος χοληφόρων
→ παθολογική μανομετρία του σιγκτήρα σε ποσοστό 60%
→ κλινική βελτίωση στο 55-60% των ασθενών με παθολογική μανομετρία μετά από σφιγκτηροτομή και < 10% σε αυτούς με φυσιολογική μανομετρία

 

Αποτελεί πιθανή αιτία 3 κλινικών καταστάσεων :
• Άλγους χοληφόρων μετά χολοκυστεκτομή
• Άλγους χοληφόρων σε ασθενή με ανέπαφη Χ.Κ χωρίς χολολιθίαση
• Ιδιοπαθής οξεία υποτροπιάζουσα παγκρεατίτιδα
Έχει επίσης περιγραφεί με αυξημένη συχνότητα σε ασθενείς μετά από μεταμόσχευση ήπατος, HIV (+) ασθενείς, χρόνιους χρήστες οπίου, ασθενείς με δυσλιπιδαιμία
ΔΙΑΓΝΩΣΗ :
Αρχική προσέγγιση με:
-έλεγχο ηπατικής βιοχημείας, αμυλάσης, λιπάσης
-U/S , CT
-Ενδοσκόπηση ανώτερου πεπτικού
-Δοκιμαστική θεραπευτική αντιμετώπιση άλλων διαταραχών όπως ΓΟΠΝ, ευερέθιστο έντερο
ΜΗ εμεμβατικές μέθοδοι:
-MRCP
-Σπινθηρογράφημα ήπατος/χοληφόρων
-EUS μετά από διάγραση με σεκρετίνη
Επεμβατικές μέθοδοι = Μανομετρία του σφιγκτήρα του Oddi κατά τη διάρκεια ERCP. To ανώτερο φυσιολογικό όριο της βασικής πίεσης του biliary sphincter είναι 35-45 mm Ηg
ΘΕΡΑΠΕΙΑ :
→Σφιγκτηροτομή
→Φαρμακευτική θεραπεία : νιφεδιπίνη, νιτρώδη, οκρεοτίδη, σπασμολυτικά, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά κυρίως στους ασθενείς με διαταραχή τύπου III και τύπου II
ΠΙΘΑΝΑ ΑΙΤΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ BILIARY SPHINCTEROTOMY :
-Άλγος πιθανότατα οφειλόμενο σε λειτουργική γαστρεντερική διαταραχή παρά σε χολοπαγκρεατική πάθηση
-Μη επαρκής αρχική σφιγκτηροτομή
-Επαναστένωση
-Υπολλειμματική υπερτονία του παγκρεατικού σφιγκτήρα
-Χρόνια παγκρεατίτιδα

*δυσλειτουργία του σφιγκτήρα του Oddi ανευρίσκεται σε ποσοστό 50-85% των ασθενών με χρόνια παγκρεατίτιδα χωρίς να είναι εξακριβωμένο εάν η χρόνια φλεγμονή του παγκρέατος ευθύνεται για τη δυσλειτουργία του σφιγκτήρα ή η δυσλειτουργία του σφιγκτήρα παίζει ρόλο στην παθογένεση της χρόνιας παγκρεατίτιδας. Οι ασθενείς αυτοί ωφελούνται κλινικά από παγκρεατική σφιγκτηροτομή
** επίσης ασθενείς με επεισόδια οξείας ιδιοπαθούς υποτροπιάζουσας παγκρεατίτιδας έχουν βρεθεί να πάσχουν από δυσλειτουργία του σφιγκτήρα του Oddi σε ποσοστό εώς και 60%. Στους ασθενείς με μανομετρικά τεκμηριωμένη υπερτονία του παγκρεατικού σφιγκτήρα η παγκρεατική σφιγκτηροτομή προλαμβάνει υποτροπιάζοντα παγκρεατίτιδας σε ποσοστό εως και 80%.

Αφήστε μια απάντηση