Οξεία ηπατίτιδα Β

0 437

Μετά τη μετάδοση του ιού HBV ο χρόνος επώασης είναι 2-3 μήνες και μπορεί να κυμαίνεται από 1-6 μήνες, ανάλογα με το φορτίο του ιού στο οποίο εκτίθεται ο ασθενής.

Πριν από την εμφάνιση της ηπατίτιδας συνήθως παρατηρείται μια πρόδρομη φάση, όπου ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει συμπτώματα ορονοσίας –
• πυρετό,
• αρθραλγίες,
• αρθρίτιδα και εξάνθημα

Η φάση αυτή διαρκεί λίγες μέρες ως και μία εβδομάδα, ενώ κατά τη διάρκεια αυ¬τής της φάσης ανιχνεύονται:
• υψηλά επίπεδα ALT,
• HBsAg και
• HBV DNA στον ορό.
Ακολουθεί η ικτερική φάση, που διαρκεί 1-2 εβδομάδες και στην ο¬ποία τα επίπεδα της ιαιμίας ελαττώνονται.

Περίπου 70% των ασθενών έχουν υποκλινική ή ανικτερική ηπατίτιδα, ενώ το 30% εμφανίζει ίκτερο.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ηπατίτιδας είναι
• ήπιο άλγος στο δεξιό υποχόνδριο,
• ναυτία,
• ίκτερος και άλλα μη ειδικά συμπτώματα.

Σε περίπτωση που η οξεία ηπατίτιδα είναι σε έδαφος μιας χρόνιας ηπατο-πάθειας/κίρρωσης ήπατος, τότε τα συμπτώματα μπορεί να είναι βαρύτερα. Ο ίκτερος συνήθως υποχωρεί σε διάστημα 30-90 ημερών, αλλά κάποιοι ασθενείς μπορεί να έχουν κακουχία για αρκετά μεγαλύτερο διάστημα.

Εργαστηριακά παρατηρείται:
• μεγάλη αύξηση των τρανσαμινασών (> x 10-20 ΑΦΕ = Ανώτερα Φυσιολογικά Επίπεδα), με χαρακτηριστική υπεροχή της ALT έναντι της AST.
• Η χολερυθρίνη είναι αυξημένη σε ικτερικούς ασθενείς, ενώ η ALP και η γGT μπορεί να είναι φυσιολογικές ή λίγο αυξημένες.
• Η συνθετική ικανότητα του ήπατος (INR, Alb) συνήθως δεν επηρεάζεται εκτός από τις περιπτώσεις που εξελίσσονται σε ηπατική ανεπάρκεια ή υπάρχει άλλο αίτιο χρόνιας ηπατοπάθειας.
• Τα επίπεδα των τρανσαμινασών ομαλοποιούνται μετά από 1-4 μήνες. Σε περίπτωση που παραμένουν αυξημένα για > 6 μήνες είναι πιθανή η εξέλιξη σε χρόνια ηπατίτιδα Β

Η διάγνωση της οξείας ηπατίτιδας Β εδραιώνεται με την ανίχνευση IgM anti-HBc στον ορό, σε ασθενή HBsAg+ στον ορό και κλινικά σημεία ή/και εργαστηριακά ευρήματα χαρακτηριστικά οξείας ηπατίτιδας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η μόνη ένδειξη οξείας ηπατίτιδας Β είναι η ανίχνευση του IgM anti-HBc, χωρίς HBsAg.

Ο έλεγχος για HBeAg και anti-HBe θα πρέπει να γίνεται σε όσους ανιχνεύεται και το HBsAg. Η ανίχνευση HBsAg χωρίς ταυτόχρονη ανίχνευση IgM anti-HBc ασφαλώς υποδηλώνει χρόνια ηπατίτιδα Β.

Ο ρυθμός εξέλιξης της οξείας σε χρόνια ηπατίτιδα εξαρτάται κυρίως από την ηλικία μετάδοσης.

Σε περιπτώσεις περιγεννητικής μετάδοσης το ποσοστό είναι περίπου 90%, ενώ σε περιπτώσεις μετάδοσης του ιού σε ενήλικη ηλικία το ποσοστό είναι περίπου 5%.

Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ως εκδήλωση της οξείας ηπατίτιδας Β συμβαίνει σε ποσοστό 0,5-1% περίπου και είναι αποτέλεσμα μαζικής καταστροφής μολυσμένων ηπατοκυττάρων, λόγω έντονης ανοσιακής απόκρισης του ξενιστή.

Οι ασθενείς με ΟΗΑ (παράταση INR, εγκεφαλοπάθεια) πρέπει να παραπέμπονται έγκαιρα σε κέντρο μεταμόσχευσης ήπατος.

Η θεραπεία της οξείας ηπατίτιδας Β είναι κυρίως υποστηρικτική -ανάπαυση, υγρά και διατροφή.

Η οξεία ηπατίτιδα Β λύεται και θεραπεύεται αυτόματα στο 95-99% των περιπτώσεων καταλείποντας φυσική ανοσία (ανάπτυξη anti-HBs), γι’ αυτό και η αποτελεσματικότητα της αντιικής θεραπείας δεν έχει αποδειχθεί οριστικά.

Έτσι, στην οξεία ηπατίτιδα Β αντιική θεραπεία με τα αντιικά φάρμακα που είναι διαθέσιμα [νουκλεοσ(τ)ιδικά ανάλογα] δεν ενδείκνυται.

Θεραπεία με νουκλεοσιδικό ανάλογο γρήγορης δράσης έχει ένδειξη σε
• βαριά και παρατεταμένη κλινική πορεία,
• οξεία ηπατική ανεπάρκεια προς μεταμόσχευση και σε
• ανοσοκατεσταλμένους (αναζωπύρωση) ασθενείς.

 

Ιατρική Ομάδα gastrodiagnosis.gr

Αφήστε μια απάντηση