Οξεία ηπατίτιδα Β

317

Μετά τη μετάδοση του ιού HBV ο χρόνος επώασης είναι 2-3 μήνες και μπορεί να κυμαίνεται από 1-6 μήνες, ανάλογα με το φορτίο του ιού στο οποίο εκτίθεται ο ασθενής.

Πριν από την εμφάνιση της ηπατίτιδας συνήθως παρατηρείται μια πρόδρομη φάση, όπου ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει συμπτώματα ορονοσίας –
• πυρετό,
• αρθραλγίες,
• αρθρίτιδα και εξάνθημα

Η φάση αυτή διαρκεί λίγες μέρες ως και μία εβδομάδα, ενώ κατά τη διάρκεια αυ¬τής της φάσης ανιχνεύονται:
• υψηλά επίπεδα ALT,
• HBsAg και
• HBV DNA στον ορό.
Ακολουθεί η ικτερική φάση, που διαρκεί 1-2 εβδομάδες και στην ο¬ποία τα επίπεδα της ιαιμίας ελαττώνονται.

Περίπου 70% των ασθενών έχουν υποκλινική ή ανικτερική ηπατίτιδα, ενώ το 30% εμφανίζει ίκτερο.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ηπατίτιδας είναι
• ήπιο άλγος στο δεξιό υποχόνδριο,
• ναυτία,
• ίκτερος και άλλα μη ειδικά συμπτώματα.

Σε περίπτωση που η οξεία ηπατίτιδα είναι σε έδαφος μιας χρόνιας ηπατο-πάθειας/κίρρωσης ήπατος, τότε τα συμπτώματα μπορεί να είναι βαρύτερα. Ο ίκτερος συνήθως υποχωρεί σε διάστημα 30-90 ημερών, αλλά κάποιοι ασθενείς μπορεί να έχουν κακουχία για αρκετά μεγαλύτερο διάστημα.

Εργαστηριακά παρατηρείται:
• μεγάλη αύξηση των τρανσαμινασών (> x 10-20 ΑΦΕ = Ανώτερα Φυσιολογικά Επίπεδα), με χαρακτηριστική υπεροχή της ALT έναντι της AST.
• Η χολερυθρίνη είναι αυξημένη σε ικτερικούς ασθενείς, ενώ η ALP και η γGT μπορεί να είναι φυσιολογικές ή λίγο αυξημένες.
• Η συνθετική ικανότητα του ήπατος (INR, Alb) συνήθως δεν επηρεάζεται εκτός από τις περιπτώσεις που εξελίσσονται σε ηπατική ανεπάρκεια ή υπάρχει άλλο αίτιο χρόνιας ηπατοπάθειας.
• Τα επίπεδα των τρανσαμινασών ομαλοποιούνται μετά από 1-4 μήνες. Σε περίπτωση που παραμένουν αυξημένα για > 6 μήνες είναι πιθανή η εξέλιξη σε χρόνια ηπατίτιδα Β

Η διάγνωση της οξείας ηπατίτιδας Β εδραιώνεται με την ανίχνευση IgM anti-HBc στον ορό, σε ασθενή HBsAg+ στον ορό και κλινικά σημεία ή/και εργαστηριακά ευρήματα χαρακτηριστικά οξείας ηπατίτιδας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η μόνη ένδειξη οξείας ηπατίτιδας Β είναι η ανίχνευση του IgM anti-HBc, χωρίς HBsAg.

Ο έλεγχος για HBeAg και anti-HBe θα πρέπει να γίνεται σε όσους ανιχνεύεται και το HBsAg. Η ανίχνευση HBsAg χωρίς ταυτόχρονη ανίχνευση IgM anti-HBc ασφαλώς υποδηλώνει χρόνια ηπατίτιδα Β.

Ο ρυθμός εξέλιξης της οξείας σε χρόνια ηπατίτιδα εξαρτάται κυρίως από την ηλικία μετάδοσης.

Σε περιπτώσεις περιγεννητικής μετάδοσης το ποσοστό είναι περίπου 90%, ενώ σε περιπτώσεις μετάδοσης του ιού σε ενήλικη ηλικία το ποσοστό είναι περίπου 5%.

Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια (ΟΗΑ) ως εκδήλωση της οξείας ηπατίτιδας Β συμβαίνει σε ποσοστό 0,5-1% περίπου και είναι αποτέλεσμα μαζικής καταστροφής μολυσμένων ηπατοκυττάρων, λόγω έντονης ανοσιακής απόκρισης του ξενιστή.

Οι ασθενείς με ΟΗΑ (παράταση INR, εγκεφαλοπάθεια) πρέπει να παραπέμπονται έγκαιρα σε κέντρο μεταμόσχευσης ήπατος.

Η θεραπεία της οξείας ηπατίτιδας Β είναι κυρίως υποστηρικτική -ανάπαυση, υγρά και διατροφή.

Η οξεία ηπατίτιδα Β λύεται και θεραπεύεται αυτόματα στο 95-99% των περιπτώσεων καταλείποντας φυσική ανοσία (ανάπτυξη anti-HBs), γι’ αυτό και η αποτελεσματικότητα της αντιικής θεραπείας δεν έχει αποδειχθεί οριστικά.

Έτσι, στην οξεία ηπατίτιδα Β αντιική θεραπεία με τα αντιικά φάρμακα που είναι διαθέσιμα [νουκλεοσ(τ)ιδικά ανάλογα] δεν ενδείκνυται.

Θεραπεία με νουκλεοσιδικό ανάλογο γρήγορης δράσης έχει ένδειξη σε
• βαριά και παρατεταμένη κλινική πορεία,
• οξεία ηπατική ανεπάρκεια προς μεταμόσχευση και σε
• ανοσοκατεσταλμένους (αναζωπύρωση) ασθενείς.

 

Ιατρική Ομάδα gastrodiagnosis.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Εγγραφή στο Newsletter μας!

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο και ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία Ιατρικά Νέα.

You have Successfully Subscribed!

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων