Υπάρχουν ενδοσκοπικά χαρακτηριστικά ή συμπτώματα σε ασθενείς με οισοφάγο Barrett’s που να σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθειας;

Όπως είναι ήδη γνωστό, ο οισοφάγος του Barrett (OB) αποτελεί ίσως τη σοβαρότερη επιπλοκή της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης καθώς μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη αδενοκαρκινώματος του οισοφάγου.

Παρόλα αυτά, το πιθανό όφελος της ενδοσκοπικής επιτήρησης των ασθενών με ΟΒ εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης εξαιτίας του σχετικά μικρού ποσοστού ασθενών που αναμένεται να εμφανίσουν υψηλόβαθμη επιθηλιακή δυσπλασία (HGD) ή
αδενοκαρκίνωμα (EAC).

Ως εκ τούτου, η αναγνώριση των ασθενών με ΟΒ που βρίσκονται σε μεγαλύτερο
κίνδυνο κακοήθους εξαλλαγής, θα μπορούσε να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των ενδοσκοπικών προγραμμάτων επιτήρησης αυτών των ασθενών.

Το παραπάνω ζήτημα αποτέλεσε σκοπό της συγκεκριμένης αναδρομικής μελέτης όπου κατά τη παρακολούθηση 3148 ασθενών με ΟΒ για μέσο χρονικό διάστημα 8,9 ετών (με εύρος από 0,5-18 έτη), σε 128 ασθενείς διαπιστώθηκε η ανάπτυξη είτε υψηλόβαθμης επιθηλιακής δυσπλασίας (n=36) είτε αδενοκαρκινώματος του οισοφάγου (n=92).

Όπως διαπιστώθηκε, η ύπαρξη μακρού ΟΒ (longsegment Barrett’s) συσχετιζόταν με 7-πλάσιο κίνδυνο ανάπτυξης ΗGD ή EAC συγκριτικά με τους ασθενείς με βραχύ ΟΒ (short-segment Barrett’s) αν και το μήκος του ΟΒ ήταν γνωστό στους μισούς μόνο ασθενείς της
μελέτης.

Από τους ασθενείς με βραχύ ΟΒ, μόνο δύο εμφάνισαν HGD, ενώ σε κανέναν δεν αναπτύχθηκε EAC, γεγονός που υποδεικνύει το περιορισμένο όφελος από τη παρακολούθηση των ασθενών αυτών με τα ισχύοντα προγράμματα ενδοσκοπικής επιτήρησης.

Ενδεχομένως στους ασθενείς με βραχύ ΟΒ, να πρέπει να επιμηκυνθούν τα μεσοδιαστήματα παρακολούθησης ή να μελετηθούν επιπρόσθετα κριτήρια που να αιτιολογούν την είσοδό τους σε τέτοια προγράμματα.

Η παρουσία εξελκώσεων στο τμήμα του ΟΒ συσχετίστηκε επίσης με αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε HGD ή EAC. Αντιθέτως ο κίνδυνος αυτός διαπιστώθηκε πως ήταν ανεξάρτητος της παρουσίας οισοφαγίτιδας ή στενώσεων του οισοφάγου ή διαφραγματοκήλης.
Επιπλέον, οι ασυμπτωματικοί ασθενείς με ΟΒ φάνηκε πως διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης HGD ή EAC χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως η παρουσία παλινδρομικών συμπτωμάτων ασκεί προστατευτικό ρόλο.

Άλλωστε είναι ήδη γνωστό πως οι ασθενείς με ΟΒ αισθάνονται λιγότερο το καύσος της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Πάντως, η τελευταία διαπίστωση δικαιολογεί πλήρως τη χορήγηση αντιεκκριτικής αγωγής στους ασυμπτωματικούς ασθενείς με ΟΒ.

 

Παντελής Σκλάβος

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Εγγραφή στο Newsletter μας!

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο και ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία Ιατρικά Νέα.

You have Successfully Subscribed!

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων