ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑ

0 615

ΧΟΛΑΓΓΕΙΙΤΙΔΑ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ/ΟΡΙΣΜΟΣ : Κλινικό σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από την κλινική τριάδα του Charcot : πυρετό, ίκτερο και κοιλιακό άλγος.
Αποτελεί την πιο σοβαρή και πλεόν θανατηφόρα επιπλοκή της λιθιασικής νόσου των χοληφόρων.
ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ

Στο 85% των περιπτώσεων προκαλείται από ενσφηνωμένο λίθο στο χοληφόρο δέντρο. Άλλα αίτια αποτελούν τα νεοπλάσματα, στενώσεις χοληφόρων, παράσιτα, και συγγενείς ανωμαλίες των χοληφόρων οδών. Μία ακόμη σοβαρή αιτία αποτελεί η κατάργηση του σφιγκτήρα του Oddi (ERCP + σφιγκτηροτομή) ως αντιπαλινδρομικό μηχανισμό μετανάστευσης βακτηριδίων από το 12δάκτυλο και η ύπαρξη ξένων σωμάτων-stents εντός του χοληφόρου δέντρου.
Η απόφραξη των χοληφόρων είναι αναγκαία αλλά όχι αρκετή να προκαλέσει χολαγγειίτιδα. Απαιτείται βακτηριακή λοίμωξη – επιμόλυνση με τα βακτηρίδια να εισέρχονται στο χοληφόρο σύστημα από το 12δάκτυλο ή αιματογενώς από την πυλαία φλέβα.
Χολική απόφραξη → χολική στάση → ↑ενδοχολικής πίεσης → μετανάστευση μικροβίων από την πυλαία κυκλοφορία στο χοληφόρο δέντρο και μετανάστευση μικροβίων από το χυμό της χολής στη συστηματική κυκλοφορία.
Η ↑ πίεση εντός του χοληφόρου δέντρου επηρεάζει αντιστρόφως ανάλογα έναν μεγάλο αριθμό από μηχανισμούς άμυνας όπως : τις σταθερές συνδέσεις μεταξύ των ηπατοκυττάρρων, τα κύτταρα του Kuppfer, τη χολική ροή, την παραγωγή IgA.
Tα βακτηρίδια που απομονώνονται σε κ/α χολής είναι : E.Coli, Klebsiella, Pseudomonas, Proteas, Enterococci και αναερόβια μικρόβια στο 15% των περιπτώσεων που συνήθως συνοδεύουν τη λοίμωξη από E.Coli.
ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

→3άδα του Charcot : πυρετός, άλγος ΔΕ υποχονδρίου, ίκτερος. Παρατηρείται στο ≈ 70% των ασθενών με χολαγγειίτιδα. Ο πόνος μπορεί να είναι ήπιος και παροδικός αλλά συνοδεύεται από φρίκια και ρίγος. Ο πυρετός αφορά το 95% των ασθενών ενώ ευαισθησία στο ΔΕ υποχόνδριο παρατηρείται στο 90% των ασθενών και ίκτερος στο 80% αυτών. Περιτοναισμός παρατηρείται στο 15% των ασθενών.
Συνδυασμός 3άδας του Charcot με υπόταση και μεταβολή επιπέδου συνείδησης = 5άδα Reynolds η οποία υποδηλώνει βαριά σηπτική χολαγγειίτιδα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

Λευκοκυττάρωση με πολυμορφοπυρηνικό τύπο.
↑χολοστατικών ενζύμων και χολερυθρίνης.
Ενίοτε ευρήματα ηπατοκυτταρικής νέκρωσης με τρανσαμινάσες > 1000IU/L που υποδηλώνει ηπατικά μικροαποστημάτια.
(+) κ/α αίματος
ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ
-EUS
-MRCP
-US
ΘΕΡΑΠΕΙΑ

→ΑΒ, βλ οξεία χολοκυστίτιδα
→Παροχέτευση = ΕRCP/ΔΔΠΧ. Ενδείξεις επείγουσας παροχέτευσης αποτελούν το επίμονο κοιλιακό άλγος, υπόταση παρά την επίμονη ανάνηψη, πυρετός > 39οC, διαταραχές επιπέδου συνείδησης
Η χειρουργική επέμβαση πλέον δε συνιστάται. Σε 2ο χρόνο όταν σταθεροποιηθεί ο ασθενής μπορεί να προγραμματισθεί λαπαρασκοπική χολοκυστεκτομή ή χειρουργική διερεύνηση του χοληδόχου πόρου για μεγάλους λίθους που δεν μπορούσαν να αφαιρεθούν ενδοσκοπικά
Εάν η επείγουσα χειρουργική επέμβαση κριθεί αναγκαία τότε πριτιμάται η τοποθέτηση αποσυμφορητικού σωλήνα Kehr στο Χ.Π

 

ΑΣΥΝΗΘΕΙΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΛΙΘΙΑΣΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ ΧΟΛΗΦΟΡΩΝ :

1. Εμφυσηματώδης χολοκυστίτιδα (βλ. Οξεία χολοκυστίτιδα)
2. Χολοκυστοεντερικό συρίγγιο (βλ. Οξεία χολοκυστίτιδα)
3. Sd Mirizzi, λίθος στον αυχένα της Χ.Κ ήστον κυστικό πόρο →εξωτερική πίεση και απόφραξη του κοινού ηπατικού πόρο. 2 τύποι έχουν περιγραφεί : τύπος 1 με πίεση του κοινού ηπατικού πόρου από ενσφηνωμένο λίθο στον κυστικό πόρο ή στο θύλακο του Hartman και τύπος 2 με διάβρωση του τοιχώματος του ηπατικού πόρου και δημιοργία χολοκυστοχοληδοχικού συριγγίου. Κλινικά παρουσιάζεται με ίκτερο και άλγος ΔΕ υποχονδρίου. Διάγνωση με MRCP, διάταση ενδοηπατικών χοληφόρων και εξωτερική πίεση του κοινού ηπατικού πόρου. Θεραπεία, ανοικτή χολοκυστεκτομή ή ενδοσκοπική τοποθέτηση stent και λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή
4. Πορσελανοειδής ΧΚ = ενδοτοιχωματική επασβέστωση της Χ.Κ, δεν αποτελεί επιπλοκή της νόσου αλλά αναφέρεται εδώ εξαιτίας του αυξημένου κινδύνου για ανάπτυξη καρκινώματος Χ.Κ (ιδίως στην εντοπισμένη παρά τη διάχυτη μορφή) σε ποσοστό 20%.Συστήνεται η προφυλακτική λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή.

Αφήστε μια απάντηση