Εκκολπωμάτωση (Εκκολπώματα) παχέος εντέρου: Τι είναι και πως θεραπεύεται;

ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΩΣΗ

ΟΡΙΣΜΟΣ – ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

Τα εκκολπώματα αποτελούν σακκοειδείς προσεκβολές (προπτώσεις) του βλεννογόνου διαμέσου ευένδοτων σημείων (δηλαδή, σημείων ελαττωμένης αντίστασης) του μυικού χιτώνα στις θέσεις εισόδου των τροφοφόρων αγγείων στο εντερικό τοίχωμα.

Εντοπίζονται συνήθως στα διαστήματα μεταξύ των κολικών ταινιών και διακόπτονται από τις μηνοειδείς εντομές, που είναι εγκάρσιες αύλακες, οι οποίες σχηματίζονται από περισφίξεις του τοιχώματος του παχέος εντέρου.

Η ανατομική αυτή γειτνίαση με αιμοφόρα αγγεία και κυρίως με αρτηριακούς κλάδους εξηγεί την κλινική παρατήρηση ότι η αιμορραγία αποτελεί την συχνότερη επιπλοκή των εκκολπωμάτων.

Διακρίνονται στα:

  1. Επίκτητα ή ψευδή εκκολπώματα, τα οποία είναι τα συνηθέστερα και σχηματίζονται με την πρόπτωση του βλεννογόνου και του υποβλεννογόνιου χιτώνα διαμέσου του μυικού χιτώνα.
  2. Συγγενή ή αληθή εκκολπώματα, στο τοίχωμα των οποίων περιλαμβάνεται και ο μυϊκός χιτώνας.

Με συνηθέστερη θέση εντόπισης το σιγμοειδές στις χώρες της Δύσης και το ανιόν στις χώρες της Άπω Ανατολής.

Στην πλειονότητα των ασθενών με εκκολπωμάτωση του σιγμοειδούς, παρατηρείται πάχυνση τόσο της κυκλοτερούς όσο και της επιμήκους μυϊκής στιβάδας, με αποτέλεσμα να προκαλείται ταυτοχρόνως στένωση του αυλού και βράχυνση του εντέρου.

Αποτελεί νόσο του Δυτικού τρόπου ζωής. Ο επιπολασμός της νόσου στο γενικό πληθυσμό των αναπτυγμένων χωρών κυμαίνεται μεταξύ 12 – 49 %.

Εμφανίζονται συνήθως μετά το 40 έτος της ηλικίας με συχνότητα <10%, η οποία αυξάνει με την πάροδο της ηλικίας, φθάνοντας το 50 – 66 % στις ηλικίες > 80 ετών.

Η αναλογία ανδρών-γυναικών είναι 2:3, με συνηθέστερη επιπλοκή την αιμορραγία στους άνδρες και τον ειλεό στις γυναίκες.

Ο όρος εκκολπωμάτωση χαρακτηρίζει την παρουσία εκκολπωμάτων του παχέος εντέρου.

 

 

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΩΣΗΣ

Increased Risk

1. Increasing age
2. Dietary meat intake
3. Living in Western countries (e.g., United States, Western Europe, Australia)
4. Connective tissue diseases

Decreased Risk

1. High dietary fiber intake
2. Living in predominantly rural Asian or African countries (e.g. Kenya, Jordan, Thailand)
Equivocal or No Risk
1. Gender
2. Alcohol
3. Smoking
4. Colorectal cancer
5. Polycystic kidney disease

 

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ – ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ

Στην παθογένεια των εκκολπωμάτων ενοχοποιούνται τρεις κυρίως παράγοντες:

  1. Η ελαττωμένη ανθεκτικότητα του τοιχώματος του παχέος εντέρου και
  2. Η αυξημένη ενδοαυλική πίεση
  3. Σε συνδυασμό με τη φτωχή σε φυτικές ίνες διατροφή.

Γι΄αυτό και τα εκκολπώματα εμφανίζονται συχνότερα σε μεγαλύτερες ηλικίες.

 

 

ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΤΟΙΧΩΜΑΤΟΣ

Το τοίχωμα του παχέος εντέρου αποτελείται από τον βλεννογόνο με τη υποβλεννογόνιο μυϊκή στοιβάδα, τον μυϊκό χιτώνα, διαχωριζόμενο στην κυκλοτερή μυϊκή στοιβάδα (έσω) και την επιμήκη στοιβάδα (έξω), και τον ορογόνο.

Οι ίνες της επιμήκους μυϊκής στοιβάδας συγκεντρώνονται σε τρεις δέσμες μεταξύ των οποίων παραμένει λεπτότατο στρώμα επιμήκων μυϊκών ινών.

Οι τρεις αυτές δέσμες αναφέρονται ως κολικές ταινίες και διακρίνονται αναλόγως της θέσεως τους στην μεσοκολική και στις δυο αντιμεσοκολικές.

Οι κολικές ταινίες παριστούν σημεία εκφύσεως των μυϊκών ινών της κυκλοτερούς στοιβάδας και ενεργούν βραχύνοντας το μήκος του αυλού του εντέρου.

Το αποτέλεσμα της συστολής των κολικών ταινιών είναι η δημιουργία σακοειδών σχηματισμών, των κολικών κυψελών.

Το μυϊκό τοίχωμα των κολικών κυψελών αποτελούμενο κυρίως από μια μόνο στοιβάδα, την κυκλοτερή, εμφανίζει περιοχές ελαττωμένης αντιστάσεως στα σημεία διελεύσεως των τροφοφόρων αγγείων του βλεννογόνου του εντέρου.

Η αιμάτωση του τοιχώματος του εντέρου γίνεται από τους τμηματικούς (segmental) κλάδους της επιχειλίου (marginal) αρτηρίας οι οποίοι πορευόμενοι επί τα εκτός της μεσοκολικής ταινίας διαπερνούν την κυκλοτερή μυϊκή στοιβάδα στο διάστημα μεταξύ μεσοκολικής και αντιμεσοκολικών ταινιών για να δώσουν κλάδους για το μεσεντερικό τμήμα του βλεννογόνου πριν καταλήξουν στο αντιμεσεντερικό χείλος.
Σύμφωνα με τη ανατομική δομή του παχέος εντέρου ελαττωμένη ανθεκτικότητα παρατηρείται στο διάστημα μεταξύ μεσοκολικής και αντιμεσοκολικών ταινιών και συγκεκριμένα στα σημεία διελεύσεως των αγγείων.

Η αιτιολογική σχέση των τροφοφόρων αγγείων με την εμφάνιση των εκκολπωμάτων παρομοιάζεται με την σχέση που έχει ο σπερματικός τόνος στην εμφάνιση της βουβωνοκήλης.

Τα εκκολπώματα παρατηρούνται σε διπλές σειρές εκατέρωθεν της μεσοκολικής ταινίας και συγκεκριμένα στα σημεία διελεύσεως των αγγείων.

Εκτός από αυτές τις κύριες θέσεις εντοπίσεως των εκκολπωμάτων, εκκολπωματικές διατάσεις παρατηρούνται και σε άλλες θέσεις σχετιζόμενες με μικρότερα δευτερεύοντα αγγεία όπως συμβαίνει στο αντιμεσεντερικό χείλος του εντέρου.

Η ανεύρεση εκκολπωμάτων στο αντιμεσεντερικό χείλος συμβαδίζει συνήθως με προχωρημένο στάδιο της νόσου.

Ένας άλλος τοιχωματικός παράγων σχετιζόμενος με την εκκολπωμάτωση του παχέος εντέρου είναι η ύπαρξη ελαστικού ιστού στους μυϊκούς χιτώνες του τοιχώματος, του οποίου η ποσότητα αυξάνεται με την πρόοδο της ηλικίας.

Ο ιστός αυτός δεν έχει συσταλτική ικανότητα και προδιαθέτει σε εκκολπωματικές διατάσεις. Αυτό παρατηρείται ευχερώς σε ακραίες καταστάσεις όπως το σύνδρομο Marfan και το σύνδρομο Ehlers-Danlos τα οποία χαρακτηρίζονται από παθολογικό ινώδη συνδετικό ιστό και στα οποία η εκκολπωμάτωση παχέος εντέρου ανευρίσκεται σε υψηλότερο ποσοστό απ ότι στο γενικό πληθυσμό.

ΕΝΔΟΑΥΛΙΚΗ ΠΙΕΣΗ

Είναι αποτέλεσμα της σύσπασης του μυικού χιτώνα και της κινητικότητας του εντέρου.
Εις το παχύ έντερο παρατηρούνται οι εξής κινήσεις:

Α) Δακτυλιοειδείς περισφίγξεις. Αυτές προκαλούνται δια συστολής της κυκλοτερούς μυϊκής στοιβάδας δημιουργώντας κινήσεις αντίστοιχες των κινήσεων κατατμήσεως τού λεπτού εντέρου.

Οι δακτυλιοειδείς κινήσεις συνοδευόμενες από την συστολή των κολικών ταινιών δημιουργούν τις κολικές κυψέλες.

Σκοπός αυτών των κινήσεων είναι αφενός μεν η ανάμιξη του περιεχομένου και αφετέρου η απομύζηση ύδατος και ηλεκτρολυτών , λόγω στενής επαφής τού περιεχομένου τού εντέρου με τον βλεννογόνο.

Β) Μαζικές κινήσεις προωθήσεως. Αυτές προκαλούνται από την συστολή της κυκλοτερούς μυϊκής στοιβάδας και δημιουργίας περισφίγξεως με πλήρη αποκλεισμό τού αυλού κεντρικά (σε μήκος 20 εκ περίπου). Το αποτέλεσμα των μαζικών κινήσεων προωθήσεως είναι η μετακίνηση τού περιεχομένου τού εντέρου προς το ορθό.

Γ) Εκκρεμοειδείς κινήσεις. Αυτές παρατηρούνται κυρίως στο εγκάρσιο και σκοπό έχουν την υποβοήθηση της λειτουργίας αναμίξεως.

Δ) Αντιπερισταλτικές κινήσεις. Αυτές παρατηρούνται κυρίως εις το τυφλό και το ανιόν και σκοπό έχουν την καθυστέρηση προωθήσεως του υδαρούς περιεχομένου τού τυφλού.

Η συστολή της κυκλοτερούς μυϊκής στοιβάδας σε συνδυασμό με την συστολή των κολικών ταινιών και η δημιουργία περισφίγξεων έχει σαν επακόλουθο την αύξηση της ενδοαυλικής πιέσεως και την προώθηση του περιεχομένου του εντέρου σε περιοχή χαμηλότερης πίεσης.

Η κινητικότητα του εντέρου εμφανίζει διακυμάνσεις κατά την διάρκεια τού 24ώρου και κατόπιν διαφόρων ερεθισμάτων.

Αύξηση της κινητικότητας τού εντέρου προκαλεί η λήψη τροφής ( δια τού μηχανισμού τού γαστροκολικού αντανακλαστικού), οι ψυχικές καταστάσεις όπως ο φόβος και το άγχος (stress) και διάφορα φάρμακα όπως η μορφίνη.

Επακόλουθο της αυξανόμενης κινητικότητας και τού υπερπερισταλτισμού τού εντέρου είναι η αύξηση της ενδοαυλικής πιέσεως.

Οι τιμές αυξημένης ενδοαυλικής πίεσης αντιστοιχούν στους χώρους μεταξύ των περισφίγξεων κατά την διάρκεια της σύσπασης του μυϊκού χιτώνα.

Η αυξημένη ενδοαυλική πίεση εμφανίζεται κατά ώσεις πού αντιστοιχούν στα περισταλτικά κύματα.

Η δημιουργία των εκκολπωμάτων στηρίζεται στην αύξηση της ενδοαυλικής πίεσης πού έχει σαν αποτέλεσμα την πρόπτωση τού βλεννογόνου δια μέσου των ευένδοτων σημείων του τοιχώματος του εντέρου.

Για την μέτρηση της κινητικότητας τού εντέρου έχει προταθεί ο Δείκτης Κινητικότητας Παχέος Εντέρου ( Colonic Motility Index).

Ο δείκτης αυτός αντιστοιχεί στο έργο πού παράγει το έντερο και η τιμή του είναι ανάλογη του ύψους και της διάρκειας του κύματος πιέσεως.

Ο Δείκτης Κινητικότητας τού πάσχοντος από εκκολπωματική νόσο Παχέος Εντέρου είναι σημαντικά μεγαλύτερος από τον δείκτη κινητικότητας τού φυσιολογικού εντέρου.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΤΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΥΛΟΥ ΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ

Το εκκολπωματικό έντερο χαρακτηρίζεται από πάχυνση τού τοιχώματος και στένωση τού αυλού του.

Η μυϊκή στοιβάδα είναι πεπαχυμένη και φέρει αναδιπλώσεις μεταξύ των οποίων παρατηρούνται τα στόμια των εκκολπωμάτων.

Η αύξηση τού πάχους του μυϊκού τοιχώματος αποδίδεται σε αύξηση τού μεγέθους (υπερτροφία) και σε αύξηση τού αριθμού (υπερπλασία) των κυττάρων της μυϊκής στοιβάδας.

Το περικολικό λίπος είναι αυξημένο και αυτό αποδίδεται σε αποδραμούσα εκκολπωματίτιδα αφενός και σε ελάττωση τού μήκους τού αυλού τού εντέρου.

Η αύξηση τού πάχους τού μυϊκού τοιχώματος τού εντέρου σε συνδυασμό με την πτύχωση τού βλεννογόνου έχουν σαν αποτέλεσμα την ελάττωση τού εύρους τού αυλού τού εντέρου.

Κατά την φάση της συσπάσεως της κυκλοτερούς μυϊκής στοιβάδας το ήδη ελαττωμένο εύρος τού αυλού σμικρύνεται ακόμη περισσότερο.

Το αποτέλεσμα είναι η ενιαία κοιλότητα τού του αυλού τού εντέρου να υφίσταται κατάτμηση σε πολλές μικρές κοιλότητες.

Η μετατροπή τού αυλού του εντέρου από ενιαία κοιλότητα σε μία σειρά κλειστών κοιλοτήτων (δίκην κύστεων) έχει σαν αποτέλεσμα την αδυναμία προωθήσεως τού περιεχομένου.

Το έργο που παράγει το έντερο με την σύσπαση τού μυϊκού τοιχώματος δεν ακολουθείται από μετακίνηση τού περιεχομένου αλλά από υπερβολική αύξηση της πιέσεως εντός των κλειστών κοιλοτήτων.

Το επακόλουθο της αυξημένης πιέσεως εντός των κλειστών κοιλοτήτων είναι η πρόπτωση του βλεννογόνου δια μέσου των ευένδοτων σημείων.

ΦΥΤΙΚΕΣ ΙΝΕΣ

Η πάχυνση τού μυϊκού τοιχώματος και η ελάττωση τού μήκους τού αυλού του εντέρου είναι αποτέλεσμα των διαιτητικών συνηθειών των ανεπτυγμένων χωρών.

Η φτωχή σε φυτικές ίνες διατροφή έχει σαν αποτέλεσμα την ελάττωση τού υπολείμματος των τροφών, δηλαδή την ελάττωση τού περιεχομένου τού παχέος εντέρου.

Το μικρό , σε όγκο, περιεχόμενο αναγκάζει το τοίχωμα τού παχέος εντέρου να υπερσυσπάται προκειμένου να επιτύχει την προώθηση τού περιεχομένου.

Η υπερλειτουργία τού εντέρου καταλήγει σε πάχυνση τού μυϊκού τοιχώματος και βράχυνση τού αυλού.

Ο περισταλτισμός του εντέρου με παχυμένο τοίχωμα έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία κλειστών κοιλοτήτων εντός των οποίων αναπτύσσονται μεγάλες πιέσεις .

Οι υψηλές πιέσεις έχουν σαν αποτέλεσμα την πρόπτωση τού βλεννογόνου δια μέσου των ευένδοτων σημείων και την δημιουργία των εκκολπωμάτων.

Αντίθετα η πλούσια σε φυτικές ίνες διατροφή αυξάνει τον όγκο των κοπράνων, αποτρέπει τη σύμπτωση των τοιχωμάτων και τη λειτουργική απόφραξη του αυλού.

Επιπλέον ελαττώνεται ο χρόνος εντερικής διόδου (colonic transit time) και προλαμβάνεται η πάχυνση τού μυϊκού τοιχώματος, με αποτέλεσμα να αποτρέπεται η αύξηση των ενδοαυλικών πιέσεων και η πρόπτωση του βλεννογόνου διαμέσου του εντερικού τοιχώματος.

Η κύρια εντόπιση των εκκολπωμάτων είναι το σιγμοειδές. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το σιγμοειδές έχει το στενότερο αυλό και ο μηχανισμός κατατμήσεως αναπτύσσεται ευκολότερα.

Επίσης στο σιγμοειδές το περιεχόμενο τού εντέρου είναι περισσότερο αφυδατωμένο και συνεπώς μικρότερο σε όγκο.

ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΩΣΗ

Τυχαίο εύρημα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε προσυμπτωματικό ενδοσκοπικό έλεγχο κατωτέρου πεπτικού για καρκίνο παχέος εντέρου ή για διερεύνηση λανθάνουσας αιμορραγίας από το ορθό.

Δεν υπάρχουν σαφείς κατευθυντήριες οδηγίες για την θεραπευτική αντιμετώπιση της ασυμπτωματικής εκκολπωμάτωσης.

Θεραπεία

Με βάση δεδομένα από μη τυχαιοποιημένες μελέτες, συνιστάται η αυξημένη πρόσληψη φυτικών ινών κυρίως από φρούτα και λαχανικά με χαμηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος και ζωικού λίπους διότι αυξάνουν τον όγκο των κοπράνων, εμποδίζουν την σύμπτωση των τοιχωμάτων του εντέρου και με τον τρόπο αυτό συμβάλλουν σε ελάττωση των ενδοαυλικών πιέσεων και της επιφανειακής τάσης, αναιρώντας έτσι τη βασική παθοφυσιολογική διαταραχή που προκαλεί το σχηματισμό των εκκολπωμάτων.

Ένας άλλος επιβοηθητικός παράγων είναι η αυξημένη κατανάλωση υγρών (1,5-2 λίτρα νερό/ 24ωρο αλλά και σούπες, χυμούς φρούτων και λαχανικών ), διότι προσθέτουν όγκο στα κόπρανα καθιστώντας ευκολότερες τις κινήσεις του παχέος εντέρου.

Παλαιότερα υπήρχε η θεωρία ότι η κατανάλωση σπόρων, ξηρών καρπών, καλαμποκιού αύξανε τον κίνδυνο ανάπτυξης εκκολπωματίτιδας, διάτρησης και αιμορραγίας των εκκολπωμάτων.

Ο μηχανισμός που διατυπώθηκε ήταν ότι οι τροφές αυτές εγκλωβίζονταν μέσα στα εκκολπώματα προκαλώντας εκκολπωματίτιδα.

Σήμερα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η κατανάλωση σπόρων, ξηρών καρπών και καλαμποκιού πρέπει να αντενδείκνυται όταν υπάρχουν εκκολπώματα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΟΛΠΩΜΑΤΩΣΗ

Οι ασθενείς με εκκολπωμάτωση δεν παρουσιάζουν συμπτώματα ειδικά της πάθησης.

Η κλινική εικόνα είναι μη ειδική και συχνά αποδίδεται σε άλλες παθολογικές καταστάσεις όπως είναι το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, λειτουργικές διαταραχές κινητικότητας του γαστρεντερικού συστήματος κ.ά.

Έτσι οι ασθενείς μπορεί να εμφανίζουν:

1. διαλείπον χρόνιο κοιλιακό άλγος που εντοπίζεται συνήθως στον αριστερό λαγόνιο βόθρο, επιδεινώνεται μετά το γεύμα και υφίεται συνήθως με την αφόδευση ή με την αποβολή αερίων.

2. διαταραχές στις συνήθειες του εντέρου (διάρροια ή δυσκοιλιότητα)

3. αυξημένη αποβολή αερίων

4. μετεωρισμό

5. αποβολή βλέννας από το ορθό χωρίς μακροσκοπικά εμφανή κολίτιδα ή εκκολπωματίτιδα.

Φυσιολογικά ευρήματα κατά την κλινική εξέταση ή ανεύρεση ήπιας ευαισθησίας στον αριστερό λαγόνιο βόθρο, με πλήρη απουσία σημείων περιτοναϊκού ερεθισμού όπως αναπηδώσα ευαισθησία ή σανιδώδη σύσπαση κοιλίας.

Διάγνωση

Ο βαριούχος υποκλυσμός διπλής σκιαγράφησης με εμφύσηση αέρος αποτελεί μία χρήσιμη αρχική εξέταση στην αξιολόγηση ασθενών με εκκολπωματική νόσο διότι καθορίζει τη έκταση της νόσου και αξιολογεί τον αριθμό, το μέγεθος και την ακριβή κατανομή των εκκολπωμάτων στα διάφορα τμήματα του παχέος εντέρου.

Η διάβαση του παχέος εντέρου με υδατοδιαλυτά σκιαγραφικά μέσα (π.χ. γαστρογραφίνη) έχει πλέον εγκαταλειφθεί ως διαγνωστική τεχνική σε ασθενείς με υπόνοια οξείας εκκολπωματίτιδας γιατί, αφενός είναι τεχνικώς δυσκολότερη από την CT και αφετέρου ενέχει τον κίνδυνο ρήξης του φλεγμαίνοντος εκκολπώματος και επέκτασης της φλεγμονής στον περικολικό χώρο ή στην ελεύθερη περιτοναϊκή κοιλότητα.

Ωστόσο, επειδή η ακρίβεια του βαριούχου υποκλυσμού στη διάγνωση συνοδών ενδοαυλικών νοσημάτων όπως κολίτιδες , καρκίνος και ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις εντεροπάθειες είναι περιορισμένη έως και 55 %, ο έλεγχος του κατωτέρου πεπτικού θα πρέπει να ολοκληρώνεται με ολική κολονοσκόπηση, η οποία παραμένει η εξέταση εκλογής για τον αποκλεισμό ύπαρξης κακοήθειας, διότι τόσο η εκκολπωμάτωση όσο και τα νεοπλάσματα του παχέος εντέρου απαντώνται περίπου στην ίδια ηλικία και μερικές φορές συνυπάρχουν.

Όμως δεν συνίσταται η διενέργειά της κατά την οξεία εκκολπωματίτιδα δεδομένου του κινδύνου με την εμφύσηση αέρα να διατρηθεί το φλεγμαίνον έντερο.

Διαγνωστική διερεύνηση με ολική κολονοσκόπηση πρέπει να γίνει 6 εβδομάδες μετά την πλήρη υποχώρηση της φλεγμονής για τον αποκλεισμό ύπαρξης κακοήθειας στους ασθενείς χωρίς πρόσφατη ολική κολονοσκόπηση.

Σε όλους τους ασθενείς με εκκολπωμάτωση θα πρέπει να αποφεύγεται η εργώδης προώθηση του ενδοσκοπίου με όσον το δυνατόν λιγότερη εμφύσηση αέρα.

Συστήνεται η χρήση παιδιατρικού κολονοσκοπίου σε περιπτώσεις δυσφορίας του ασθενούς και αδυναμίας περαιτέρω προώθησης του κλασσικού κολονοσκοπίου είτε λόγω σπασμού του εντέρου είτε λόγω στένωσης του αυλού του, ως αποτέλεσμα ανάπτυξης ινώδους συνδετικού ιστού.

Τέλος διαφορική διάγνωση θα πρέπει να γίνεται και από το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, του οποίου τα συμπτώματα πρακτικώς δεν διαφέρουν από τα αντίστοιχα της εκκολπωματικής νόσου.

Θεραπεία

Με βάση δεδομένα από μη τυχαιοποιημένες μελέτες, συνιστάται η αυξημένη πρόσληψη φυτικών ινών κυρίως από φρούτα και λαχανικά με χαμηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος και ζωικού λίπους.

Προτιμώνται τα συμπληρώματα φυτικών ινών αντί των διαιτητικών ινών διότι είναι καλύτερα ανεκτά.

Το μυστικό για την εισαγωγή των συμπληρωμάτων φυτικών ινών στην διατροφή του αρρώστου είναι η έναρξη σε χαμηλή δόση και η σταδιακή αύξηση , ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος ανεπιθύμητων παρενεργειών συνέπειας της απότομης αύξησης τους, όπως μετεωρισμός, διάρροια, αυξημένη αποβολή αερίων και κοιλιακό άλγος.

Για παράδειγμα, ξεκινάμε σε μια αρχική δόση 3-6 gr φυτικών ινών / ημερησίως με σταδιακή αύξηση 3 gr ανά μία ή δύο εβδομάδες έως την ημερήσια συνιστώμενη δόση των 20-35 gr.

Η χειρουργική θεραπεία δεν έχει θέση στην αντιμετώπιση της μη επιπλεγμένης εκκολπωμάτωσης.

 

Γράφει ο Σκόρδας Κωνσταντίνος – Γαστρεντερολόγος

Μπορεί επίσης να σας αρέσει Περισσότερα από τον συγγραφέα

Αφήστε μια απάντηση

Εγγραφή στο Newsletter μας!

Εγγραφείτε στο ενημερωτικό μας δελτίο και ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία Ιατρικά Νέα.

You have Successfully Subscribed!

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων